یکی بو یکی نبود

زیر این سقفه کبود

یه غریبه آشنا

دل و جونمو ربود

اینجوری نگام نکن

گل یاس مهربون

اون غریبه خودتی

همیشه با من بمون

همش در حسرت بغضی شکسته است

نمی تونم بگم شعری ، بدونت

تمام واژه ها از هم گسسته است

دلم در یای عشقه ، آسمونه

دلم اندازه یک کهکشونه

ولی بی تو دلم تنهای ، تنهاست

بد ون تو دلم میگیره بونه

 نه به این خاطر که قلب من است ، تنها به این
 
خاطر که تو در قلبمی!

نمیگم که رو زمین عاشقترینم 

نمیگم برای تو من بهترینم

 نمیگم که ثروت دنیا رو دارم 

تقدیــــم به ..............

تو شروع آسمونی می دونستم نمی دونی
چشم تو آخر دنیاست خودت این و نمی دونی
داشتن ونداشتن تو گاهی سخته گاهی ساده

سوگند به كتابهايی كه در قفسه ی كهنه ی كتابخانه ام به من نگاه می كند

سوگند به آخرين برگی كه از شاخه ی درخت انجير بر زمين می افتد

سوگند به واژه هايی كه كبوتر وار به سوی تو پر می كشند

به مرغ های آسمان نيم نگاهی هم نمی اندازم

و جواب سلام آهوان منتظر را نمی دهم

به شرطی که تو در کنارم باشی

گفته بودی که چرا محو تماشای منی

؟ آنچنان مات که حتی مژه بر هم نزنی ؟

 مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرو

د ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی

یک شب کنار شمعی، تا صبح دم نشستم
او گریه کرد می سوخت، من هم زغم شکستم

در آن شب سیه رو، یادم به چشمت افتاد
آن مستی نگاهت، بر روی چشمم افتاد

آهسته اشکی آمد، پایین ز دیدگانم
گویی به شعله آمد، شمع درون جانم

آن قطره اشکم آخر، بر روی شمع لغزید
خاموش گشت آنگه، دودی به ناز رقصید

از طرح دود آن شمع، در آن سیاهی تار
شعری نوشته می شد، آهسته روی دیوار

دل می تپد به سینه، با یاد روی دلدار
هر جا که هستی یارم، باشد خدانگهدار

دلم هوای کوچ پرنده های غریب